Dziś jest dzień wielkiego święta dla fanów Star Wars, minęło bowiem dokładnie dziesięć lat od ostatniego filmu kinowego zatytułowanego Atak klonów [meg kell jegyezć: eredeti magyar szöveg "A Shitek bosszúja" valószínűleg elgépelés — jeżeli szerkesztés szükséges, kérem jelezze], a także ponad 30 lat od filmu będącego bezpośrednią poprzedniczką, czyli Powrót Jedi.
Oczywiście nie zamierzam nikomu psuć seansu, zdradzając cokolwiek, co nie wynikałoby już z udostępnionych materiałów, więc każdy może czytać bez obaw.
Cóż, nie mogę zaprzeczyć, że jestem wielkim fanem Star Wars. Jako dziecko widziałem pierwszy film, i nie miałem jeszcze 14 lat, gdy w kinach zadebiutował ostatni odcinek pierwszej trylogii. Na początku lat 90. zaczęły napływać książki i czytałem je po kolei, z zachwytem obserwując, jak wokół trzech filmów tworzy się rozbudowane uniwersum. Potem przyszła trylogia prequeli, która z jednej strony nadwyrężyła wspomnienia starych filmów, z drugiej — jeszcze bardziej poszerzyła świat Gwiezdnych Wojen. W 2012 roku George Lucas sprzedał stworzoną przez siebie sagę firmie Disney. Wiadomość podzieliła fanów — większość wyobrażała sobie teraz filmy z Myszka Miki — jednak pojawiły się też obiecujące sygnały, przede wszystkim ogłoszenie, że nowy film wyreżyseruje J.J. Abrams, który jak wiadomo jest wielkim fanem Star Wars.
Na wiosnę pojawił się pierwszy zwiastun, latem zaś pełny trailer, i od tamtej pory to był ostatni materiał, który obejrzałem przed seansem — chciałem przeżyć wszystko na wielkim ekranie.
Film jest dokładnie taki jak zapowiedź — klasyczne Star Wars, zrobione przez fana dla fanów. Oczywiście motyw przewodni i napis oddalający się w bezkres kosmosu już w pierwszych minutach tworzą atmosferę, na jaką każdy fan czeka, i to odczucie utrzymuje się przez cały seans.
Jednym z największych atutów filmu są postacie. Wszyscy młodzi bohaterowie są zarówno sympatyczni, jak i godni znienawidzenia, w zależności od tego, po której stają stronie. Każdy z nich ma cechy, które już wcześniej mogliśmy polubić w postaciach takich jak Luke, Leia i Solo, a skoro mowa o „starych” postaciach — oczywiście pojawiają się wszystkie w filmie i choć minione trzydzieści lat odcisnęło na nich piętno, to właśnie dzięki nim uniwersum Star Wars staje się kompletne i są tacy, jakich je pokochaliśmy.
Innym wyróżnikiem filmu jest powrót twórców do technik praktycznych: modele i maski zostały wykonane z największą dbałością o detale, co widać na ekranie. To nie cyfrowe postacie biegają po cyfrowych planach, lecz „żywi” aktorzy, którzy potrafią przeżyć scenę — i to naprawdę czuć. To samo dotyczy statków kosmicznych i bitew w kosmosie: widzimy udoskonalone modele, ale nadal walczą X-wingy i TIE fightery w takich powietrznych starciach, że zapiera dech w piersiach. A skoro mowa o statkach — nie mogę nie wspomnieć o zawrotnych popisach Millennium Falcon.
Wreszcie, Star Wars powróciło tam, gdzie się narodziło. Opuściło centralną planetę i wróciło na rubieże; sale senatu zostały zastąpione przez ruiny, pradawne pozostałości i tawerny. Moc znów stała się czymś mistycznym, zrozumiałym i dostępnym tylko dla nielicznych wybrańców.
Podsumowując — chociaż doświadczenie jest świeże — moim zdaniem otrzymaliśmy prawdziwy film Star Wars, z odpowiednią dawką widowiskowości, napięcia, humoru i dramatu, wystarczającą, by zaspokoić apetyt do premiery kontynuacji za dwa lata. Jeśli zaś w międzyczasie zatęsknimy za odrobiną doświadczenia z Gwiezdne Wojny, za rok ukoi nas film Rogue One.
Warto dodać, że nawet ci, którzy nie znają prequeli lub ich wspomnienia są już niewyraźne, będą mieli świetne wrażenia — konflikty i łańcuch zdarzeń, rozgrywające się w perspektywie trzydziestu lat, praktycznie nie odnoszą się bezpośrednio do Powrotu Jedi czy wcześniejszych filmów.
Idźcie do kina, niech Moc będzie z Wami!
