Gry typu kontrola terytorium lub gry polegające na przejmowaniu obszarów często nazywane są grami o większość terytorialną lub o wpływy większościowe, ponieważ mechanika gry zwykle polega na jednoczesnej walce graczy o kontrolę nad danym obszarem. Może się zdarzyć, że kilku graczy zajmie ten sam obszar, ale korzyści i punkty za dany teren otrzyma tylko ten gracz, który zdobędzie nad nim kontrolę albo będzie w większości wobec przeciwników.
Ta mechanika gry jest znana z wyjątkowo strategicznego charakteru: gracze muszą mieć pełną świadomość przestrzenną całej planszy i pozycji przeciwników, ponieważ kluczowe dla zwycięstwa jest zdobywanie obszarów, które dają większą przewagę lub dobrze współgrają z przyjętą strategią.
Jednym z wybitnych przedstawicieli tej mechaniki jest El Grande. Gra Wolfganga Kramera i Richarda Ulricha ukazała się w 1995 roku i w 1996 roku zdobyła prestiżową nagrodę Spiel des Jahres, więc choć nie była pierwsza, można ją uznać za pioniera mechaniki kontroli terytorium, która do dziś stanowi podstawę wielu gier, w mniejszym lub większym stopniu.
Jak każda mechanika, dziś występuje ona w połączeniu z wieloma innymi mechanikami, ale szczególnie często spotyka się ją w grach strategicznych. W Star Wars: Lázadás poszczególne systemy decydują, ile i jak silne jednostki trafią do fazy produkcji, więc toczy się o nie ostra rywalizacja. Jednocześnie baza rebelii zwykle jest lokowana na małej, dla Imperium nieistotnej planecie, właśnie po to, by znajdowała się jak najdalej od miejsc konfrontacji.
Gry oparte na kontroli terytorium nie muszą być koniecznie konfrontacyjne — świetnym przykładem jest Szellemek szigete, która jest grą kooperacyjną. W niej poszczególne obszary niekoniecznie dają przewagę, a wpływy trzeba zdobywać, by przeciwstawić się napływającym w coraz większej liczbie najeźdźcom. Choć gracze dążą do tego samego celu, każdy ma inne umiejętności, więc zadanie wcale nie jest proste, a jednocześnie wyraźnie czuć, jak zmniejszanie lub zwiększanie dostępnej przestrzeni wpływa na możliwości działania.
Jak wspomniano wcześniej, kontrola terytorium należy przede wszystkim do gier strategicznych, więc nic dziwnego, że chętnie sięgają po nią tytuły symulujące armie i bitwy, gdzie zdobyte obszary zwiększają wpływy imperium, plemienia czy władcy. Blood Rage, Felkelő nap, Harc Rokuganért oraz Trónok harca to doskonałe przykłady gier, w których zajmowanie terytoriów odgrywa kluczową rolę, ponieważ zdobyte obszary mogą wpływać na zaopatrzenie lub warunki zwycięstwa.
Na koniec warto wspomnieć o grach z serii SmallWorld, w których zdobywanie terytoriów niemal stanowi istotę gry — kluczowe jest koncentrowanie się na odpowiednich obszarach z użyciem konkretnych ras czy umiejętności, ponieważ ich zdobycie może być łatwiejsze lub przynosić więcej punktów zwycięstwa.
Podsumowując, kontrola terytorium to klasyczna mechanika gry, niemal nieodzowna tam, gdzie w temacie gry centralne miejsce zajmuje strategia podboju, dwie lub więcej walczących armii albo terytorium usiane małymi, lecz ważnymi lokacjami.
