To może brzmieć na pierwszy rzut oka nieco dziwnie, gdyż w każdej grze w ten czy inny sposób trzeba wyłonić zwycięzcę (poza grami kooperacyjnymi), jednak wyścig jako mechanika może działać zupełnie inaczej. Jedną z najbardziej oczywistych wersji jest sytuacja, gdy gracze starają się jako pierwsi doprowadzić swoją figurkę do mety. To tak stara mechanika, że pochodzące z III tysiąclecia p.n.e. przedmioty i przedstawienia zachowane w Egipcie, Iraku i Iranie sugerują istnienie tej mechaniki, jak na przykład w przypadku Senet.
Jednocześnie wiele planszówek dzieli pewne cechy z grami wyścigowymi, ale nie można ich zaliczyć do kategorii gier wyścigowych. Na przykład charakterystyczna dla wyścigów mechanika „rzuć i przesun” występuje w Monopoly, gdzie gracze rzucają i przesuwają się na pola, które mogą wspomóc lub utrudnić ich postęp, ale brak jest fizycznej „linii mety” — zwycięstwo osiąga się nie przez pozycję, lecz przez zgromadzenie majątku.
Do tej kategorii zwykle zalicza się też gry, których koniec jest wywołany przez określone zdarzenie, na przykład w Catan gra kończy się natychmiast, gdy aktywny gracz osiągnie dziesięć lub więcej punktów.
Choć wyścigi to dość ekscytująca mechanika, to jednak spotykamy stosunkowo niewiele nowoczesnych gier opartych na tym silniku. Jedną z nich jest Downforce, klasyczna gra wyścigowa. Oczywiście gra stara się wyeliminować czynnik losowy, używając kart zamiast kości, jednak pikantność talii polega na tym, że większość kart porusza nie tylko pojazdy gracza, lecz także pojazdy przeciwników. Co więcej, w trakcie wyścigu gracze obstawiają, które auto będzie zwycięzcą. W aspekcie zakładów przypomina to inną popularną grę wyścigową, Camel Up, w której wielbłądy rywalizują o zwycięstwo.
Jedną z najklasyczniejszych gier wyścigowych jest zapewne Flamme Rouge, w której gracze próbują doprowadzić do zwycięstwa swój zespół składający się z dwóch rowerzystów. Ta gra reprezentuje jedną z najczystszych i najbardziej klasycznych form rywalizacji. Każdy gracz może poruszać tylko swoich zawodników poprzez zagrywanie kart, a jedynym celem jest doprowadzenie jednego z rowerzystów do mety jako pierwszy. Nie ma tu zakładów — każdy odpowiada za swój zespół, dobierając odpowiednie karty ruchu i stosując właściwą strategię.
Jak wspomniano wcześniej, rywalizacja nie musi polegać na tym, kto pierwszy doprowadzi figurkę do mety — zwycięstwo może być wynikiem osiągnięcia innego, bardziej złożonego celu. W Istanbul celem jest zdobycie pięciu rubinów, w Jaipur zdobycie 15 punktów prestiżu, zaś w Kereskedők völgyé koniec gry aktywuje się przez wypełnienie ósmej komory. W tych grach koniec nie zawsze następuje natychmiast po spełnieniu warunku — runda może zostać dokończona, aby wszyscy gracze mieli taką samą liczbę tur, więc zwycięzcą niekoniecznie będzie ten, kto doprowadził do zakończenia gry.
Podsumowując, gry o mechanice wyścigu wykorzystują prostą i starą mechanikę, lecz rozwój gier planszowych wyraźnie widać również tutaj — mechanika ta znacznie wyewoluowała poza prosty „rzuć i przesun”. Wyścig jako mechanika gwarantuje emocjonującą rozgrywkę, ponieważ zwycięstwo wisi przed oczami każdego gracza.
